In 1963 bracht pater Theo Palmans, toenmalig provinciale overste van de Belgische paters Salvatorianen, een bezoek aan confraters in Caracas, Venezuela, Zuid-Amerika. Hij kwam zozeer onder de indruk van de ellende in de krottenwijken, de barrio's, dat hij besloot een organisatie op te starten met het doel de levenssituatie van deze mensen te verbeteren.

In pater Frans Driessen vond hij een geknipt persoon om dit werk aan te vatten. Zelf een heel bewogen man, had pater Driessen bovendien de gave om anderen te bezielen en enthousiast te maken. Zo werd de Salvatoriaanse Hulpactie geboren. Al vanaf de oorsprong moest duidelijk zijn dat niet alleen initiatieven van de eigen leden van de congregatie in aanmerking zouden komen voor financiële steun. Sindsdien steunen tienduizenden medewerkers het werk van missionarissen, inlandse priesters en lekenhelp(st)ers in de landen in ontwikkeling van Midden- en Zuid-Amerika, Afrika en Azië.

Het bijvoeglijk naamwoord 'salvatoriaans' verwijst naar de congregatie van de paters salvatorianen (in 1881 door pater Frans Jordan) en de zusters salvatorianessen (in 1888) samen met Therese Wüllenweber) in Rome gesticht om "door voorbeeld en daad, woord en geschrift en met alle middelen die Gods liefde ingeeft Christus te verkondigen als Heiland van de wereld". Van het Latijnse woord voor Heiland, 'Salvator', is de naam salvatoriaans afgeleid.